چندوقت پیش، از طرف معاونت فرهنگی فدراسیون فوتبال ایران دستوری داده شد که بنابر آن بعضی بازیکن­های لیگ برتر می­بایست مدل ریش­شان را عوض کنند. ظاهرن این دستور برای ایجاد فضای فرهنگی متناسب با هنجارهای اخلاقی جامعه صادر شده است.

اگر فرض کنیم که بازیکن­های فوتبال ممکن است الگوی جامعه قرار بگیرند، بنابراین نقد رفتار آنها می­تواند مهم باشد. اما من فکر می­کنم این افراد به هیچ وجه الگوهای قابل توجهی برای افراد جامعه نیستند. برای این حرفم یک دلیل دارم؛ بازیکن­های ما در مقایسه با بازیکن­های دنیای فوتبال در مکان قابل توجهی قرار نمی­گیرد، و اگر بنابر الگوبرداری باشد بازیکن­های بسیار قابل توجهی در دنیا هستند.

هزار سال گذشت

هزار

بهار

هیچ شکوفه گیلاسی نرست

و هیچ دیواری پشت خود را ندید

احساسات من

و  که واژه مرگ را

که مستحق شنیدش-اند است

هنوز بر سر هزار در باز و بسته

ایستاده اند

که هنوز  گواهی می­دهند

کسی از آنها عبور نکرده است

هزار سال ...

مگر رنجی

که سر حوصله

هر از چندی می­آید   و

تا سر از زخم عمیقی می­گشاید بگشاید

رنجی

که انتقام همه­ی رنج هاست

شبیه تاوان جنایت کسی

که به اشتباه شیشه ودکا را به جای نوشابه سرکشیده

و تو می­پرسی:            مگر ممکن است؟

ممکن است

بوی گند مردار در دهان باد تکبیر   بگوید

هیچ چیز غیرممکن نیست

ممکن است سامری راست گفته باشد

حتا

و اگر جز این است

بگو چرا هیچ شکوفه گیلاسی نرست؟